Józef Lewkiewicz
Biografia
Józef Lewkiewicz urodził się 9 kwietnia 1899 roku w Brzesku, w rodzinie Eustachego i Marii z domu Flak. Ukończył szkołę ludową i przemysłową, a jego losy na zawsze związały się z walką o niepodległość Polski.
W kwietniu 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich, gdzie walczył na froncie rosyjskim, odnosząc rany. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku służył w Dowództwie Taborów Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po nieudanej próbie przejścia frontu pod Rarańczą został internowany, wcielony do armii austro-węgierskiej i skierowany na front włoski.
Po upadku armii cesarskiej powrócił do Brzeska, gdzie zaangażował się w organizowanie oddziałów młodzieży do obrony Kresów Wschodnich. W listopadzie 1918 roku jako ochotnik wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Uczestniczył w odsieczy Lwowa i walkach z Ukraińcami, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej.
16 września 1920 roku, w bitwie pod Dytiatynem, jego bateria stawiła sześciogodzinny opór przeważającym siłom bolszewików, co pozwoliło zatrzymać marsz dwóch brygad radzieckich. Starszy ogniomistrz Józef Lewkiewicz pozostał na stanowisku do końca i poległ śmiercią bohatera. Za swój czyn został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.