Józef Lewkiewicz

Podoficer Wojska Polskiego
09.04.1899 16.09.1920 Brzesko

Biografia

Józef Lewkiewicz urodził się 9 kwietnia 1899 roku w Brzesku, w rodzinie Eustachego i Marii z domu Flak. Ukończył szkołę ludową i przemysłową, a jego losy na zawsze związały się z walką o niepodległość Polski.

W kwietniu 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich, gdzie walczył na froncie rosyjskim, odnosząc rany. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku służył w Dowództwie Taborów Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po nieudanej próbie przejścia frontu pod Rarańczą został internowany, wcielony do armii austro-węgierskiej i skierowany na front włoski.

Po upadku armii cesarskiej powrócił do Brzeska, gdzie zaangażował się w organizowanie oddziałów młodzieży do obrony Kresów Wschodnich. W listopadzie 1918 roku jako ochotnik wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Uczestniczył w odsieczy Lwowa i walkach z Ukraińcami, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej.

16 września 1920 roku, w bitwie pod Dytiatynem, jego bateria stawiła sześciogodzinny opór przeważającym siłom bolszewików, co pozwoliło zatrzymać marsz dwóch brygad radzieckich. Starszy ogniomistrz Józef Lewkiewicz pozostał na stanowisku do końca i poległ śmiercią bohatera. Za swój czyn został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (nr 5570)
Odznaczony Krzyżem Walecznych
Uczestniczył w obronie Lwowa i wojnie polsko-bolszewickiej
Poległ bohatersko w bitwie pod Dytiatynem

Ciekawostki

Jego bateria, po bohaterskiej obronie, została nazwana 'baterią śmierci'
Pośmiertnie odznaczony Orderem Virtuti Militari dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego
Nie zdążył założyć rodziny

Udostępnij