Leszek Lubicz-Nycz
Biografia
Leszek Władysław Lubicz-Nycz urodził się 20 sierpnia 1899 roku w Brzesku, w rodzinie lekarza Henryka i Konstancji z Junosza-Borkowskich. Miał młodszego brata Bronisława, który walczył w powstaniu warszawskim. Uczęszczał do gimnazjów w Bochni i Nowym Sączu, gdzie zdał maturę w 1917 roku.
Podczas I wojny światowej służył ochotniczo w Legionach Polskich, m.in. w 6 pułku piechoty i 1 pułku artylerii. Od 1918 roku był żołnierzem Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Po wojnie ukończył kursy w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu, gdzie trenował szermierkę pod okiem węgierskiego trenera Béli Szombathely'ego.
W okresie międzywojennym był jednym z najlepszych szablistów w Polsce, mistrzem armii w szabli w 1928 i 1929 roku, a w 1931 roku zdobył indywidualne mistrzostwo Polski. Jako członek reprezentacji narodowej zdobył brązowe medale mistrzostw świata w Liège (1930) i Warszawie (1934) oraz brązowy medal drużynowo na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w 1932 roku. Był również instruktorem narciarstwa i autorem podręcznika do jazdy na nartach.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku w stopniu majora dowodził 2 dywizjonem 14 pułku artylerii lekkiej w składzie 14 Dywizji Piechoty Armii „Poznań”. Brał udział w bitwie nad Bzurą i walkach odwrotowych. Zginął w bitwie pod Łomiankami na Wale Wiślanym. Pośmiertnie awansowany do stopnia podpułkownika i odznaczony Złotym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.