Władysław Jan Kołek

Inżynier elektryk, profesor
23.05.1914 26.01.1992 Brzesko

Biografia

Władysław Jan Kołek urodził się 23 maja 1914 roku w Brzesku, w rodzinie Antoniego i Anny z domu Serwin. Po ukończeniu gimnazjum humanistycznego w 1932 roku, podjął studia na Politechnice Lwowskiej, gdzie w 1937 roku uzyskał dyplom inżyniera elektryka. Swoją karierę zawodową rozpoczął od praktyk w elektrowniach w Paryżu i Katowicach, a następnie odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Wojsk Łączności w Zegrzu.

W latach 1938-1939 pracował jako starszy asystent w Katedrze Maszyn Elektrycznych Politechniki Lwowskiej, a także brał udział w kampanii wrześniowej, podczas której dostał się do niewoli radzieckiej, ale udało mu się uciec. W czasie okupacji niemieckiej pracował m.in. w Lwowskiej Sieci Okręgowej oraz w zakonspirowanej Politechnice Lwowskiej, gdzie prowadził zajęcia z techniki wysokich napięć.

Po wojnie, w 1945 roku, został przesiedlony do Polski. Pracował w Politechnice Śląskiej i Wrocławskiej, gdzie w 1946 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych jako pierwszy w historii tej uczelni. Od 1947 roku związany był z Politechniką Śląską w Gliwicach, a od 1955 roku na stałe z Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, gdzie pełnił funkcje dziekana i dyrektora instytutu. W 1964 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.

Był aktywnym członkiem Polskiej Akademii Nauk i Stowarzyszenia Elektryków Polskich. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz tytułem „Zasłużony Nauczyciel PRL”. Zmarł 26 stycznia 1992 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Kosocicach.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Pierwszy doktor nauk technicznych Politechniki Wrocławskiej (1946)
Profesor zwyczajny Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1964)
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Złoty Krzyż Zasługi
Nagroda Państwowa III stopnia za opracowanie problemu samoczynnego załączania rezerw w elektrowniach cieplnych (1955)

Ciekawostki

Urodził się w Brzesku, ale przez wiele lat pracował we Lwowie, gdzie podczas okupacji niemieckiej wykładał w zakonspirowanej Politechnice Lwowskiej.
Był pierwszym doktorem nauk technicznych wypromowanym na Politechnice Wrocławskiej, co czyni go pionierem tej uczelni.
Miał żonę Marię i dwoje dzieci, a po śmierci żony w 1968 roku sam wychowywał córkę i syna.

Udostępnij